Toda unha xeración


A debacle das caixas de aforros era un asunto cantado. Quen me coñece persoalmente sabe que levo anos avisando da debacle. Tampouco había que ser moi listo para saber que unha entidade financieira dirixida por políticos non podía estar ben levada. Un político serve para calquera cousa menos para organizar algo.

O problema non son as caixas, senon o que supón o seu afundimento. Por exemplo (e só é un exemplo) aos que se nos nega a xubilación obrígasenos a pagar as prexubilacións de 3.490 empregados de Bankia (antiga CajaMadrid, ou CajaMandril, como se prefira). Cobrarán mais do 90% do salario fixo. Con 54 anos. Beneficios privados, perdas páblicas. Esa é a consigna. Para que logo diga o goberno que toda esta historia non custa cartos públicos.

Recentemente un anuncio da tele chamou a miña atención. Os primeiros 60 segundos deberían se converter no himno de toda a xeración de hipotecados pisitófilos-creditófagos, como reza a expresión foreril española.

Neste país xa non caben mais tontos.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: