Avaliación do profesorado


Mais historias de alguaciles alguacilados, atopadas pola rede:

En Portugal, la negociación de las evaluaciones docentes supuso movilizaciones en 2008 en las que participaron más de 100.000 profesores, huelgas y, al final, la salida de la ministra de Educación.

Mais información:
Si se examina al profesor, sube la nota del alumno.
A cada cual según su trabajo.
Los supermanes de la educación.

Atopado en Cuaderno de campo.

Alguacilillos de Las Ventas.

Advertisements

12 Comentarios

  1. Gregorovius said,

    Novembro 21, 2010 ás 02:15

    Vale, pois nun próximo artigo propón:

    – Criterios de avaliación.
    – Procedementos de avaliación.
    – Instrumentos de avaliación.
    – Criterios de cualificación.
    – Atención á diversidade.
    – …

    E explica como se avaliarían os resultados acadados para cousas como:

    – Competencia social e cidadá.
    – Competencia aprender a aprender.
    – Competencia na autonomía e iniciativa persoal.
    – Educación en valores.
    – …

    Lémbrame a típica escena dun grupo de parapsicólogos e exorcistas reunidos con aparatos diversos no salón dun pazo encantado á espreita das pantasmas.

    Por outra banda, a regra “a cada un segundo o seu traballo” xa foi cuestionada hai moito tempo …

  2. iesounonies said,

    Novembro 21, 2010 ás 03:42

    É moito mais simple. Número de alumnos entrantes, fronte a número de alumnos saíntes: matriculados/titulados. Xustificación do resultado e medidas implementadas para correxir a desviación da media.

  3. Gregorovius said,

    Novembro 21, 2010 ás 04:15

    Cada profesor/a tamén, en cada materia:
    Avaliación da labor docente = nº matriculados / nº de aprobados
    E:
    100% aprobados => 100% do salario
    80% aprobados => 80% do salario
    Etc.

  4. iesounonies said,

    Novembro 21, 2010 ás 04:21

    E quen falou de salario?

  5. Gregorovius said,

    Novembro 21, 2010 ás 14:59

    O Banco Mundial e a OCDE, que son quen está detrás de todo iso.

  6. Gregorovius said,

    Novembro 21, 2010 ás 15:59

    O máis sinxelo, eficaz e coherente con ese enfoque das cousas é a privatización total do sistema público de ensino. Isto iría en consonancia coa globalización do principio fundamental da neoescravitude: máxima produtividade ao mínimo custo económico, sen límites nos custos sociais e humanitarios. O obxectivo é o exterminio e erradicación dos servizos públicos e da función pública. En última instancia, do mesmo concepto de estado nacional, un anacronismo equivalente aos feudos da idade media, cando menos no tocante á defensa da poboación fronte ao bandidaxe e a depredación homo hominis por parte dos máis fortes.

    • iesounonies said,

      Novembro 21, 2010 ás 19:22

      Non hai, Gregorivius, ningunha razón pola cal a profesión de ensinante sexa a única que carece de control externo algún dos seus resultados. Ese espacio de impunidade é, precisamente, o que xenera a mala prensa que non se extende ao ensino semiprivado ou totalmente privado, onde sí existe un control, formal ou informal, dos resultados. Médicos, avogados, aparelladores, barrendeiros e en xeral profesionais de todo tipo (agás a clsase política, e atreveríame a dicir que nin esa) se someten a un control
      externo do seu traballo, sexa dio tipo que sexa. É esa situación de descontrol a que da argumentos aos defensores da privatización, na medida en que o descontrol provoca situacións que, de existir un mecanismo obxectivo de revisión do traballo, non existirían. Nada ten que ver a avaliación do traballo docente coa privatización. Mais ben ao contrario. O cidadán, que paga cos seus impostos o sistema educativo público, ten dereito a que tal revisión se faga, precisamente porque só un sistema público garante imparcialidade política, heteroxeneidade ideolóxica e igualdade social. É un activo social que a educación pública sobreviva. O contrario é reservar espazos de impunidade, posto que impunidade é o que resulta dun estado de cousas nas que non existe rendición de contas.

  7. Gregorovius said,

    Novembro 21, 2010 ás 23:55

    O que xera mala prensa é a campaña mediática de desprestixio do ensino público e de todo servizo publico, dirixida, evidentemente, desde as cavernas e búnkeres do ultraliberalismo. Asociado á vella idea de que o gratuíto non pode ser bo.
    Unha avaliación dos resultados do traballo docente imparcial e obxectiva sería moi interesante para racionalizar os argumentos a favor ou en contra do privado e do público. Unha avaliación que inclúa o exame externo dos resultados nos centros privados e semiprivados, por suposto.
    Benvido sexa un sistema obxectivo de avaliación do traballo, para todos por igual, públicos e privados. Pero o que parece que non está claro é que se avalía, quen avalía e, principalmente, se hai interese real en avaliar.

    O feito de que esta simpática montaxe teña tantísimo éxito será por algo:

    • iesounonies said,

      Novembro 22, 2010 ás 00:09

      O que realmente xera mala prensa é un servizo público frente ao que o cidadán está indefenso.

      Respecto ao vídeo (que ten mil e pico visitas), é evidente que quenes teñen que empezar a mollarse son os inspectores, algo que raras veces fan. A maioría padecen hidrofobia. Ademais, deberían reincorporarse ao traballo docente cada certo tempo, ao igual que as direccións dos centros.

  8. Pedro said,

    Maio 28, 2011 ás 21:01

    No entiendo mucho esta mierda de blog que intentas, pero que es algo antifuncionario?

    Bueno, pues yo me he sacado la plaza y tengo unos horarios y sueldos que te cagas

    Saludetes campeón, y mantente fuerte

    • iesounonies said,

      Maio 29, 2011 ás 00:51

      Lo que tienes, aparte de un horario y un suledo que te cagas, es una sintaxis impropia de un docente.

      Aquí sólo ensalzamos los vicios patrios. Hace usted bien: escriba como le de la gana.

    • aulaga said,

      Xuño 1, 2011 ás 02:30

      Como reconoces que no entiendes mucho, me atrevo a explicarte cómo lo entiendo yo, vale?

      A mí me parece sencillamente que este blog que ves es proeducación; me lo parece porque suelo leerlo y he visto muchos textos que defienden las buenas prácticas docentes; me lo parece porque también he visto textos que critican excesos burocráticos, postureos políticos y vicios tradicionales en nuestro país (me permito recomendarte la lectura de los artículos de Larra) que ponen trabas a menudo a la labor de los educadores más implicados y pretenden convertirlos en masa funcionarial. Yo también “me he sacado la plaza”, y jamás me ha ofendido nada que haya leído aquí; no se me hubiera ocurrido calificarlo como “antifuncionario”…pero la verdad es que lo de pertenecer al cuerpo de funcionarios me parece anecdótico y, sin embargo, pertenecer al cuerpo de profesores me parece sustancial. A lo mejor te has quedado en lo anecdótico y por eso no entiendes mucho.


Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: