Cadea perpetua? Non, grazas


En España hai 75.000 presos. Os penalistas están fartos de recordar que temos unha tasa de criminalidade baixa e en descenso constante, e unha tasa de reclusión en perpetuo crecemento.

El año 2008 la tasa de delitos por cada 1.000 habitantes fue en España de 46,7. Por el contrario, la media Europea se sitúa en el 70,4. Y otros países de nuestro entorno, con sistemas policiales y penales percibidos por la población como más duros duplican la nuestra o son notoriamente más elevados: por ejemplo, Gran Bretaña, con 101,6, o Alemania, con un 76,3 (por encima de la media). (…) En algo menos de 30 años, hemos pasado de tener una población reclusa de 18.583 personas en 1980 a 76.771 personas presas en noviembre de 2009. En menos de tres décadas se ha multiplicado por cuatro (404 %) la población encarcelada, mientras el conjunto del país ha pasado de tener 37,4 millones de habitantes a contar con 45,9 millones en la actualidad, apenas un 22 % de incremento poblacional. (Diario crítico, 27/01/10).

A trivialización do Dereito Penal é un tópico da nosa clase política, azuzada por uns medios de comunicación cada día mais vulgares e por unha poboación socialmente conservadora e con escasos coñecementos xurídicos. Ante a crise, medo. Ante o medo, búsqueda de venganza e seguridade: o esquema de sempre. O discurso político e social é tan duro con respecto a este tema que incluso o mandato constitucional que orienta a pena cara a rehabilitación é ridiculizado sen moito remilgo: mais castigo, menos educación. Non haxa esperanza para o que roube unha simple galiña… mentres toda unha xeración enteria de banqueiros, concelleiros, conselleiros, promotores e constructores corruptos camiñan impunes polas rúas tras provocar a peor crise financieira da historia de España.

Foucault lémbranos en Vixiar e castigar que calquera de nós pode rematar na cadea. Cando a clase política manexa a idea de establecer a cadea perpetua moitos interpretan que tal condea lle caerá sempre a outro. Só un incauto pode non pensar que en realidade a quen queren meter no cárcere esas persoas é a un mesmo.

Van Gogh: Ronda de presos.

Advertisements

1 comentario

  1. Febreiro 16, 2010 ás 01:16

    Cando Doña Esperanza Aguirre dice “cadena perpetua” non está a falar nin de política nin de xustiza, está a falar do Inferno.
    «Cada vez que Doña Esperanza Aguirre abre la boca en público se muere un gatito»


Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: